Geboorteverhaal Mayra

Written by Kimberley Roerdink

March 31, 2021

Geboorteverhaal Mayra – 8 november 2018

In voorbereiding op de bevalling heb ik zwangerschapsyoga gevolgd, vooral om wekelijks bewust rust te nemen en aandacht te hebben voor het kindje in mijn buik. Daarnaast las ik positieve verhalen, keek ik bevallingsfilmpjes, luisterde ik muziek van mijn zelf samengestelde playlist voor de bevalling en herhaalde ik in mijn hoofd het gewenste scenario. 

De week van mijn uitgerekende datum, zaterdag 3 november, heb ik weer een controle bij de verloskundige. Ik ben geduldig. We zijn er klaar voor, maar hebben geen haast. Toch bespreken we wel vast wat te doen mocht de 42 weken grens dichterbij komen. Zij staan er voor open om langer te wachten, mits dat voor mijzelf goed voelt. Erg fijn om te horen, en ik merk dat het meteen de druk van de ketel haalt. Daarnaast bespreken we de mogelijkheid om eventueel met 41 weken te strippen. Het is goed om het vast eens te benoemen zodat ik er over kan nadenken. Echter blijkt dit alles niet nodig. 

Op woensdagavond 7 november brengen mijn en ik samen de kinderen naar bed. Mijn zoon geeft me een dikke knuffel en roept: ‘Ik kan niet wachten tot de baby er is mama!’. Ik smelt ervan. 

De nacht van 7 op 8 november word ik rond 00.00u wakker van darmkrampen. Ik ga mijn bed uit en ga op de wc zitten. Na een klein kwartier weer terug mijn bed in. Het blijft onrustig en opnieuw ga ik op de wc zitten met rommelende darmen. Ik merk dan op dat ik een harde buik heb die erg lang blijft. Ik twijfel over een wee. Iets later hetzelfde gevoel en merk dat ik me moet concentreren op mijn ademhaling. Ik besluit mijn man te roepen. Ik spreek uit dat ik denk dat het begonnen is. Terwijl ik dat benoem schrik ik er zelf van; hoe kan ik dat nou zeggen na twee krampen die mogelijk op weeën lijken? 

Ik vraag mijn man wat ik moet doen, het is 00.50u en ik zou het vervelend vinden als ik de verloskundige voor niks zou bellen. Ik wil meteen heel graag onder de douche, dus loop naar de badkamer en neem mijn telefoon mee. Op advies van mijn man bel ik dan toch de verloskundige maar. Ik verontschuldig me naar haar, voor het tijdstip waarop ik bel en de twijfel of het überhaupt aan de gang is. De verloskundige stelt me gerust (‘je hebt vast wel een bank waar ik op kan liggen anders toch?’) en komt op haar gemak onze kant op. Het is 40min rijden. Ik installeer snel een weeën timer op mijn telefoon terwijl ik op handen en knieën de douchestraal op mijn onderrug voel. De weeën komen meteen regelmatig en ik vind ze best pittig. Er gaat van alles door mijn hoofd. ‘Dit is geen rustige opbouw, zoals de vorige keer’, ‘Dit zou weleens snel kunnen gaan’, ‘Poeh, als dit nog 8 uur gaat duren op deze manier gaat me dat niet lukken’, ‘Moet ik de kraamzorg en fotograaf al gaan bellen?’, ‘Straks beval ik hier onder de douche’.

Ik time gedurende een uur de weeën, 20 stuks, iedere 3 minuten. Ik probeer bij mezelf ontsluiting te voelen, maar ik heb geen idee. Ik voel niks wat ik kan plaatsen als ontsluiting. De enige houding die prettig is, is op handen en knieën. Tijdens een wee zak ik op mijn ellebogen en wieg met mijn heupen heen en weer. 

Terwijl ik onder de douche sta is mijn man druk aan het werk om alles te regelen; de zolder opruimen, het bevalbad vullen en zorgen dat de kindjes worden opgehaald. In eerste instantie wilde hij de kindjes zelf wegbrengen naar opa en oma, maar hij besluit toch aan hen te vragen om ze te komen halen.

Rond 02.00u arriveert de verloskundige. Ze loopt door naar zolder en gaat daar spullen klaarleggen. Ik vraag mijn man wat ik moet doen met bellen naar de kraamzorg en fotograaf. Hij gaat overleggen met de verloskundige. Zij laat het aan mij, maar geeft als optie om even te kijken hoe het er voor staat. Ondertussen zijn opa en oma er en mijn man plukt de kinderen uit bed. De verloskundige komt bij mij in de badkamer kijken en vertellen dat het bevalbad klaar staat. Ik ga de douche uit, mee naar zolder. Eerst vang ik nog een wee op en vervolgens ga ik op bed liggen. De verloskundige toucheert en laat weten dat ik 9 cm ontsluiting heb. Ik verklaar haar bijna voor gek. Mijn gevoel dat het snel gaat wordt dus bevestigd. De vliezen zijn nog steeds in tact. Ik stap het bad in, maar het zit te vol naar mijn zin en ik vraag mijn man het deels te legen. Met een emmer gaat hij aan de slag. Ik bel eerst de fotograaf en daarna de kraamzorg. Beiden komen onze kant op. Ik vraag me af of ze op tijd gaan zijn. Ik vraag de verloskundige of we een keer naar het hartje moeten luisteren. Ze vraagt of ik sinds de weeën nog beweging heb gevoeld. Ik heb dat niet duidelijk opgemerkt. Ze luistert met de doptone en dat klinkt allemaal prima. De weeën blijven komen en ik vraag mijn man mij te ondersteunen. Ik zit op mijn knieën hangend over de badrand en vind het prettig zijn handen stevig vast te houden. Het is een grappige situatie; enerzijds emmers water legen in toilet en op mijn vraag weer ondersteunen bij het opvangen van de weeën. Sommige weeën vind ik minder heftig, bij andere voel ik de intensiteit duidelijk toenemen. Tussendoor ervaar ik de rust. Ik heb het gevoel dat de voortgang vertraagt. Ik merk dat ik het spannend vind, de uitdrijving komt dichterbij en ik spreek uit het spannend te vinden. De verloskundige stelt me gerust door enkel te zeggen dat het gaat zoals het gaat. Iets na 02.30u arriveert de fotograaf. Gelukkig, zij is op tijd. Wee voor wee vang ik op en ik voel dat het kindje steeds verder zakt. Op de top van sommige weeën voel ik wat druk. Ik laat het gebeuren en volg mijn lijf. Het wordt steeds pittiger en ik hoor mezelf af en toe grommen. Ik herken deze fase van de vorige bevalling en weet dat het einde in zicht is. Op een gegeven moment voel ik de druk toenemen en ik ga verzitten, op één knie en één voet, dat voelt logisch. Ik hoor en voel de vliezen breken, vervolgens voel ik dat het hoofdje komt en duw mee, het is niet tegen te houden. Mijn lijf wilt door en ik voel met mijn handen of ik het hoofdje voel. Ondertussen blijf ik mee-duwen. Ik voel dat het hoofdje al voor de helft geboren is. Ik kan geen pauze nemen, maar voel dat ik door kan en moet. Het hoofdje wordt verder geboren en snel volgen de schouders en floept het lijfje eruit. Ik heb het kindje vast onder water en samen met mijn man zien we hoe het heel rustig lijkt te zweven in het water. Heel rustig haal ik het kindje boven water en houdt het tegen me aan. Heel vredig en rustig, na enkele seconden volgt een kort huiltje. Ik ga zitten op mijn billen en hou het kindje lekker tegen mijn borst. Ik vraag mijn man of hij het geslacht al heeft gezien, maar dat is niet het geval. Samen zien we dat het een meisje is. Wat een prachtig moment!

De navelstreng klopt leeg en voor de geboorte van de placenta ga ik terug op mijn knieën zitten. Ik voel slechts een paar krampen, maar heb geen weeën. De verloskundige biedt als optie aan om uit bad te komen om eventueel de buik te masseren. Ik vind dat prima, maar wil eerst nog proberen of ik met wat actiever persen de placenta te laten komen. Ik heb het gevoel dat die wel al los is namelijk. Door even op mijn knieën te zitten voel ik de placenta zakken en met actief persen kan ik de placenta geboren laten worden. We vangen de placenta op in een kom en laten deze nog even in verbinding met onze dochter. Mijn man neemt onze dochter over, zodat ik uit bad kan komen. Terug op bed komt ze weer bij mij liggen en probeer haar aan de borst te laten drinken. Ze hapt vrij snel goed aan en neemt ruim de tijd om te drinken.

De verloskundige controleert of ik gehecht moet worden, maar dat is niet het geval. Daarna navelen we af en knip ik zelf de navelstreng door. Bij het wegen blijkt dat ze zwaarder is dan ik zelf had verwacht, 4130 gram, alsnog een flinke dame. We hebben twee namen als optie, en na een paar uur weten we dat onze dochter Mayra gaat heten. Welkom meisje!

Wat je ook leuk kan vinden…

Continuïteit van zorg

Continuïteit van zorg

‘Dit wil ik’; Continuïteit van zorg Hier is de laatste jaren steeds meer aandacht voor, gelukkig. Want wanneer één...

Welke verloskundige kies jij?

Welke verloskundige kies jij?

Welke verloskundigenpraktijk kies jij? Wat doe je als je een positieve zwangerschapstest in handen hebt?...

Gevoel versus Ratio

Gevoel versus Ratio

Gevoel versus Ratio; wat komt er kijken bij een zorgvraag buiten de richtlijn In februari 2018 blijk ik zwanger van...

0 Comments

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *